دوشغلی بودن در بیان خواجه نظام الملک
خواجه نظام الملک در « کتاب سیاست نامه » فرماید : پادشاهان بیدار و وزیران هشیار به همه روزگار هرگز دو شغل یک مرد را نفرمودندی و یک شغل دو مرد را ، تا کار ایشان همیشه به نظام و رونق بودی .
از برای آنکه چون دو شغل یک مرد را فرمایند همیشه از دو شغل یکی بر خلل باشد و یا تقصیری واقع شود . از جهت آنکه مردی در دو شغل به واجب قیام نکند و در آن کار خلل رود و چون نگاه کنی آن کس را که دو شغل بود همواره کار او بر خلل باشد مقصر و ملامت زده . اگر فرماینده گوید این شغل چرا بر اینچنین است آن گوید این تقصیر کرد و این گوید آن کرد و چون به اصل رود و بیندیشد جرم نه بر این باشد و نه بر آن ، آنکس بود که یک شغل دو کس را فرمود .
و هر گاه که وزیر بی کفایت باشد و پادشاه غافل ، نشانش آن بود که یک عامل را از دیوان دو عمل فرمایند و زیادت تر .
و امروز مرد هست که بی هیچ کفایتی ده عمل ( شغل ) دارد و اگر شغل دیگر پدید آید هم به سر خود نویسد و بدو دهند و اندیشه نکنند که آن مرد اهل آن هست یانه ؟ و دبیری و تصرف و معاملت دارد یا نه ؟ و چندین شغل که در خود پذیرفت به سر برد یا نه ؟!
و چندین مردمان کافی و شایسته و معتمد کارها کرده را محروم گذاشته اند و در خانه ها معطل نشسته و هیچکس را اندیشه و تمییز آن نه که چرا مجهول و بی اصلی چند
، چندین شغل بر خود نویسند و معروفان و کاردانان یک شغل ندارند و محروم و معطل مانده ؟!!" نقل از : کتاب سیاست نامه تالیف خواجه نظام الملک ابوعلی حسن بن علی بن اسحاق طوسی . تصحیح آقای عباس اقبال . انتشارات اساطیر " چاپ دوم سال ۱۳۶۹ ه . ش