خشم خداوند
در آيه 108 سوره انعام مي خوانيم: وَلاَ تَسُبُّواْ الَّذِینَ یَدْعُونَ مِن دُونِ اللَّهِ فَیَسُبُّواْ اللَّهَ عَدْوَا بِغَیْرِ عِلْمٍ کَذَ َلِکَ زَیَّنَّا لِکُلِّ أُمَّةٍ عَمَلَهُمْ ثُمَّ إِلَیَ رَبِّهِم مَّرْجِعُهُمْ فَیُنَبِّئُهُم بِمَا کَانُواْ یَعْمَلُون"
خدای متعال، در این آیه تأکید میکند که هیچگاه بتها و معبودهای مشرکان را دشنام ندهید؛ زیرا این عمل سبب میشود که آنان نیز، نسبت به ساحت قدس خداوند همین کار را از روی ظلم، ستم و جهل و نادانی انجام دهند
لذا فحش و دشنام دادن براي مومن در هيچ صورتي حتي به كفار و مشركان نيز روا و شايسته نيست و اگر مومن مورد فحش و دشنام هم قرار گيرد حق ندارد در مقابل به آن فرد فحاشي کند .
در همين رابطه روايتي از حضرت رسول الله (صلي الله عليه و آله) نقل شد كه فرمودند: «اِذا نَسَبَکَ رَجُلٌ بما يعلَمُ مِنکَ فلاتَنسِبهُ بما تَعلَمُ مِنه، فَيکونَ أجرُ ذلک لک وَ وَبالُهُ عَلَيهِ». «هرگاه کسي از تو چيزي مي داند و آن را به تو نسبت داد، تو آنچه را از او مي داني به وي نسبت مده (و اظهار مکن) تا ثواب اين کار از آنِ تو باشد و گناهش از آنِ او».
و اميرمومنان علي عليه السلام مي فرمايند: «الفُحشُ وَ التَّفَحُّشُ لَيسا مِن الإسلامِ». «دشنام دادن و بد دهني (يا دشنام شنيدن) از اسلام به دورند».
از منظر قوانين نيز توهين و فحاشي از جمله جرائم عمدي است و منظور از آن علم و آگاهي مرتكب، به وهن آور بودن كردار يا گفتار يا نوشتاري است كه به حيثيت و شرافت طرف لطمه وارد ميسازد. بنابراين کسي که به به فحاشي و يا قذف مي پردازد با شرايطي که قانون گذار براي ان پيش بيني کرده عمل مذکور جرم بوده و مسائلي مثل عصابنيت و ... دليل بر مبرا بودن فرد نخواهد بود.
طبق ماده 608 قانون مجازات اسلامي اهانت و استفاده از الفاظ ركيك و فحاشي جرم تلقي شده و قابل كيفر است. ماده 609 قانون مجازات نيز به اهانت مشدد پرداخته و براي حمايت از مسوولان و مديران و دولتمردان كشور كه در حين انجام وظيفه يا به سبب آن با توهين مواجه شوند براي توهينكننده مجازات مقرر شده است.
عنوان توهين مفهوم كلي است و شامل افتراء نيز ميشود. وجه مشترك عمل مجرمانه توهين و افتراء هتك حيثيت طرف جرم است. با اين وجود بين اين دو، وجوه افتراقي وجود دارد:
الف) توهين غالباً به وسيله الفاظ و گفتار و حركات ركيك واقع ميشود در صورتي كه افتراء با استفاده از وسايل خاصي نظير اوراق چاپي يا خطي، نشريات و امثال آن صورت ميگيرد؛
ب) توهين به ويژه فحاشي از جرائم صرفاً مادي است و تحقق آن موكول به اثبات قصد مجرمانه نيست ولي در افتراء تحقق قصد مجرمانه شرط است؛
ج) توهين غالباً به صورت حضوري است و موارد غيابي آن خيلي اندك است ولي افتراء غالباً بدون حضور طرف صورت ميگيرد.
سخنان صريح مقام معظم رهبري در جمع اعضاي مجلس خبرگان، در انذار سياسيون به ترك فحاشي و اتهام زني، نگاهداشت جامعه اسلامي از فروافتادن در انحرافات اخلاقي و بازگشت به اسلام واقعي و قانون است.
ايشان فضاي اهانت و هتك حرمت ها را خلاف شرع و خلاف عقل سياسي و موجب «خشم خداوند» دانستند كه با اين رهنمود روشن، همه كساني كه در حوزه سياست فعاليت مي كنند مكلف به تبعيت كامل از فرمان قرآني رهبري بوده و بايد ضمن توبه از همه رفتارهاي غيراخلاقي گذشته، براي اجرايي كردن اين سخنان در برنامه هاي آتي خود چاره انديشي و برنامه ريزي كنند.
اين سخنان اما در آستانه عيد نوروز، فرصتي طلائي است تا فعالان سياسي، "وحدت و همدلي" را كفاره گناهان ناصواب خود قرار دهند تا به جاي هدر رفت ظرفيتهاي مومنين در تخريب و توهين و ... با هم افزايي همه جانبه، پيشرفت كشور و اعتلاي نظام اسلامي را سرعت بخشند. ان شاءالله
+ نوشته شده در یکشنبه ۲۲ اسفند ۱۳۸۹ ساعت توسط .-« ابراهیم صفری »-.
|