اگر چه بمب خبري فرار نامبارك از مصر در شب 22 بهمن، اندكي بعد از انتشار و انفجار در اكثر خبرگزاري هاي بزرگ جهان، با سخنان تلويزيوني او تكذيب شد و علي الظاهر در عصر روز 22 بهمن اين خواست مردم محقق شد و او كه علاقه اي به ترك مصر نداشت مجبور به ترك مصر شد.

     در اين ميان اما دليل علاقه دولت آمريكا به خروج وي از مصر و از سويي ديگر؛ اصرار صهيونيست ها مبني بر باقي ماندنش در عرصه قدرت، در هاله اي از ابهام است.

     موش و گربه بازي هاي آمريكائيها و صهيونيزم، مدل پيشرفته تري از بازي دادن ملت ها و سرگرم كردن آنهاست تا شرائطي ايده آل براي بازگردان اوضاع به دلخواه خودشان را تدارك نمايند. در چنين اوضاع پيچيده اي، مصريها بايد با هشياري كامل «انقلاب» را مديريت كنند و از فرصت ها به نفع كشور و خاستگاههاي اصلي انقلاب، بهره ببرند. 

     چه بسا مضرات احساس پيروزي زودهنگام در مصر، بيشتر از فائده اش است. چرا كه «جشن پيروزي» آنهم در مدتي كوتاه از زمان آغاز خيزش و خروش، موجد ارامش خيال انقلابيون و مردم و متعاقب آن به بي توجهي آنان نسبت به سرنوشت كشور مي انجامد. لذا تداوم ايستادگي ها و تمرين وحدت و انسجام در بين گروههاي انقلابي و همچنين برنامه ريزي و پيش بيني براي آينده مديريتي كشور از لوازم و مقدمات حياتي براي ايجاد تغييرات گسترده به شمار مي رود كه اميد است در روزهاي آتي محقق شوند و ابتكار عمل همچنان در دست گروههاي مردمي باقي بماند.

     مهمتر از همه انكه اسرائيلها فقط و فقط از اسلامي شدن حاكميت مصر نگرانند و مترصدند تا با وقت گذراني و بي انگيزه كردن مردم، افرادي را در جايگاه رهبري مصر بنشانند كه نه تنها از صلاحيت هاي اوليه برخوردار نمي باشند بلكه در دراز مدت از پشتيبانان آمريكا و صهيونيزم به شمار آيند.

     تجديد بيعت مردم ايران اما در روز 22 بهمن با آرمان هاي بزرگ اسلام و انقلاب و حضور خيره كننده و انبوه مردمي كه براي حمايت از انقلاب اسلامي و همچنين حمايت از فرياد آزادي خواهي مردم مصر به خيابانها آمدند، پشتوانه عظيمي را براي مصري ها و همه مردم مسلمان خاورميانه بوجود آورد تا به انقلاب و اعتراض خود تا پيروزي نهايي ادامه دهند.