اخیرا" تعدادی از نمایندگان مجلس شورای اسلامی طرحی را با عنوان «طرح صیانت جامعه در برابر مفاسد اقتصادی» ارائه کردند که بر اساس آن تقریبا" همه مسئولان کشور موظف می شوند دارائی های خود را اعم از نقدینگی ها ، منقول و غیر منقول لیست برداری کرده و هر ساله و در پایان مسئولیت خود در اختیار سازمان بازرسی کل کشور قرار دهند .

مطابق ماده ۵ این طرح ، علاوه بر مسئولان و مدیران ، خانواده آنان نیز شامل پدر ، مادر ، اولاد بلافصل ، عروس و داماد نیز باید گزارش اموال خود و تغییرات آن را به سازمان بازرسی اعلام دارند .

در مقدمه طرح ، بستن منافذ طمع ورزی و سوء استفاده از اموال و منافع عمومی ، بهترین راه برای ایجاد امنیت مالی ، اخلاقی و سیاسی در جامعه بر شمرده شده  و در ماده یک مفاسد اقتصادی یا مالی ،  هر گونه کسب در آمدی که از راههای نامشروع اعم از راههای مخالف قوانین مثبته ، نظم عمومی و اخلاق حسنه حاصل می شود ، تعریف شده است .

با آنکه امضاکنندگان مدعی شدند آنچه در طرح آمده نتیجه مطالعات طولانی و بهره گیری از تجربیات گذشته است اما ابهاماتی در نحوه نظارت و کارکردهای پنهان مفاسد اقتصادی در مواد آن به چشم می خورد که از جمله می توان به واگذاری اموال به باندها یا سوء استفاده از طریق دوستان و گروهها (خارج از دائره فامیل و بستگان ) توسط مدیران اشاره نمود .

به نظر ما گر چه وجود چنین قوانینی می توانند تا حدودی در سلامت اقتصادی جامعه موثر باشند اما مهمتر از آنها اصلاح ساز و کار و نظاماتی است که در سیستم دخل و خرج کشور موثر هستند . داشتن اختیارات وسیع و بی حساب و کتاب مالی در بعضی از وازارتخانه ها و سازمانها و شرکت های دولتی که منابع فراوانی را می بلعند ! و عدم وجود انضباطی  مشخص برای پاره ای از هزینه های درشت که با اعمال سلیقه های فردی انجام می گیرد از مواردی هستند که وسوسه ها و زمینه های سوء استفاده را فراهم می آورند که باید برای آنها چاره اندیشی شود .